تبلیغات
ایل من بختیاری - رنگ شاد در لباس زنان بختیاری
 
شنبه 4 تیر 1390 :: نویسنده : محمد نوری

 

در لباس زنانه لرهای بختیاری چادر وجود نداشته و بعدها وارد فرهنگ آن‌ها شده است. استفاده از چادر تنها به شركت در مهمانی‌ها و یا مراسم عزاداری محدود می‌شود. همچنین معمولا زنان مسن‌تر دور سرخود پارچه‌های سیاه و نازكی به طول نیم متر می‌بندند كه در زبان محلی به آن “می نا” گفته می‌شود. بیرون بودن گوش زنان بختیاری نیز به فرهنگ این قوم باز می‌گردد زیرا صدا نقش اصلی در زندگی عشایری ایفا می‌كرده‌‌ است. به همین خاطر زنان بختیاری برای شنیدن صداهای كوهستان، گله، حركت حیوانان وحشی و… گوشهای‌شان را خارج از پوشش روسری‌هایشان قرار می‌دهند.

یونس شفیعی دوستدار میراث فرهنگی میگوید: “دالو” كه به پیر زن طوایف در قوم بختیاری اطلاق می‌شود، به شكلی رهبری كوچ را به عهده دارد كه در بیش‌تر نزاع‌ها و مشكلات سخن او حرف اول و آخر به شمار می‌آید زیرا هدایت نسل جوان قوم با “دالو” است.

این دوستدار میراث فرهنگی توضیح داد: هر زن بختیاری در هر شرایط سنی پوشش و زیورآلات خاص خود را دارد. لباس دخترها از رنگ‌های بسیار شاد دوخته می‌شود كه رابطه مستقیمی با رنگ طبیعت دارد. همان طور كه نام آن‌ها برگرفته از گل و زیبایی‌های طبیعی است.

وی ادامه داد: لباس دختران با سلیقه‌ بسیار خاص متعلق به خودشان و با توجه به شرایط زندگی در كوهستان انتخاب می‌شود. لباس زنان بختیاری شامل پیراهنی بلند است كه تا زانو ادامه دارد و “شولار قری”، “می نا” و “لچك” نام دارند.

او یادآور شد: دوخت لباس‌های محلی و انتخاب رنگ‌های متعلق به هر نسل بر عهده زن بختیاری است. در دوخت پیراهن‌های محلی شكاف‌هایی 2 گوشه آن به منظور مشخص شدن بهتر چین‌های تنبون قری ایجاد می‌كنند. این تنبون با لباس‌های زنان زردشتی یكی است. به این معنا كه در آن زمان نیز زنان دامن‌هایی قری به این شكل با تنبون‌هایی كه تا زانو كشیده می‌شد، می‌پوشیده‌اند.

شفیعی گفت: زنان بختیاری برای راحتی در راه رفتن و مشخص شدن رقص چین‌های تنبون خود شلوارهایی تنگ شبیه به ساپورت می‌پوشیده‌اند. “می نا” نیز نام روسری محلی است كه زنان بختیاری بر سر می‌گذارند و رنگ‌های آن نسبت به سن زنان و دختران متفاوت است.

وی اظهار داشت: روسری دختران جوان الوانی یا سفید رنگ است كه به همراه پولك‌های ریز از الوان، روسری و یا حاشیه‌های آن را می‌پوشانند تا زیباتر شده و در هنگام حركت صدا كند. زنان بختیاری به جای پولك سكه‌هایی از طلا و نقره بر روسری‌هایشان وصل كرده و لچك‌ بر سر قرار می‌دهند. لچك كلاهچه‌ای است كه زنان بختیاری پس از بافت گیسوان خود بر سر می‌گذارند.

او تصریح كرد: زنان بختیاری علاوه بر لچك پیشانی خود را نیز با سكه‌هایی از طلا و نقره پر می‌كنند. لچك بر سر كردن میان همه زنان بختیاری مرسوم است اما دختران كم‌تر بر سر می‌گذارند. زنان چیز دیگری شبیه به كت كوتاه بر تن می‌كنند كه “دلك” نام دارد و از جنس مخمل می‌باشد. “دلك” از رنگ‌های متفاوت و آستری گل‌دار دوخته می‌شود كه حاشیه آن را با رنگ‌های طلایی یا زرد به شكل زیگ‌زاگ می‌دوزند.

او بیان كرد: زنان بختیاری در پوشش محلی بر پیراهن خود پیراهن دیگری بر تن می‌كنند كه “‌جوه” نام دارد. زنان در دوخت “جوه” از رنگ‌های شاد استفاه می‌كنند و تنها زنان عزادار هستند كه جوه تیره می‌پوشند. استفاده از رنگ‌های متنوع و شاد در لباس زنان بختیاری از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است به طوری كه رنگ سرخ تنها رنگ ثابت در لباس آن‌ها است كه هیچ گاه عوض نمی‌شود. رنگ سرخ لباس زنان بختیاری برگرفته از رنگ سرخ و شاد گل‌های كوه‌های زاگرس است.

این دوستدار میراث فرهنگی گفت: در لباس زنان بختیاری چادر وجود نداشته و بعدها وارد فرهنگ آن‌ها شده است. استفاده از چادر تنها به شركت در مهمانی‌ها و یا مراسم عزاداری محدود می‌شود. هم‌چنین معمولا زنان مسن‌تر دور سر خود پارچه‌های سیاه و نازكی به طول نیم متر می‌بندند كه در زبان محلی به آن “مینا” گفته می‌شود. بیرون بودن گوش زنان بختیاری نیز به فرهنگ این قوم بازمی‌گردد زیرا صدا نقش اصلی در زندگی عشایری ایفا می‌كرده‌‌ است. به همین خاطر زنان بختیاری برای شنیدن صداهای كوهستان، گله، حركت حیوانان وحشی و… گوشهای‌شان را خارج از پوشش روسری‌هایشان قرار می‌دهند.

وی افزود: لباس زنان بختیاری نسبت به شرایط زندگی عوض می‌شود اما رنگ آن‌ها همیشه شاد است. سوزن‌دوزی لباس‌ها، رختخواب‌ها و… از دیگر هنرهای زنان عشایر است. هم‌چنین دست‌بافت‌های زنان عشایر بختیاری زبان‌زد همگان است.

او خاطرنشان كرد: علت گره زدن گیسوان زنان بختیاری و قرار دادن آن در دو طرف صورتشان در این فرهنگ به دلایل مختلف است كه به گواه پیرزن‌های بختیاری اشاره به گره خوردن زندگی آن‌ها با همسرانشان است و رسم دیرینه‌ای همانند زنان زردشتی دارد. پَل (گیسوان) زنان بختیاری همانند كمر زردتشتیان كه 72 گره زده می‌شد، 38 گره دارد كه به تعداد گره‌های آن سن زن مشخص می‌شود.

شفیعی توضیح داد: ایرانیان رسمی به نام “گیسو برون” دارند كه این آیین در میان زنان بختیاری نیز اجرا می‌شود. به این معنا كه اگر زنی یك از عزیزان مرد خود همانند پدر، شوهر و یا برادر را ازدست دهد گیسوانش را می‌برد. پس از آن گسیوان بریده زن را به نشانه عزاداری به “مانگه” آویزان می‌كنند. این آیین در دوران اساطیری و پس از مرگ سیاوش نیز اجرا شده است.

او تصریح كرد: گیسو در فرهنگ بختیاری نشانه عصمت و وقار یك زن است به طوری كه هر زنی كه كار زشت و ناسزایی انجام می‌داد گیسوانش را می‌بریدند كه این خود بدترین نوع تنبیه برای زنان نابكار در این فرهنگ به شمار می‌آمد.

وی گفت: زنان در فرهنگ بختیاری برای آرایش خود از وسایلی هم‌چون سورمه، گل‌های سرخ كه پس از خیساندن در آب برای سرخ كردن لب‌ها و گونه‌ها استفاده می‌شده و هم‌چنین سوراخ كردن سمت چپ بینی دختران تازه عروس شده، استفاده‌ می‌كرده‌اند.





نوع مطلب : ایل بختیاری، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


ایل من بختیاری
درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : محمد نوری
نویسندگان
آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
a href="http://www.ehda.ir">


دریافت كد ساعت